Logo ZSM
 
 
 
  
Menu
   STRONA GŁÓWNA
Szkoła Muzyczna I st. im. G.Bacewicz
Szkoła Muzyczna II st. im. F.Chopina
Rekrutacja do ZSM
Tryb eksternistyczny
Absolwenci
Nauczyciele
Sukcesy uczniów
Informacje dla uczniów ZSM
Informacje dla nauczycieli ZSM
Samorząd uczniowski
Rada rodziców
Koło absolwenta
Stowarzyszenie przyjaciół ZSM
Konkursy, seminaria, warsztaty
Koncerty szkolne
Kalendarium muzyczne
Stare foto
Chwila wspomnień
K O N T A K T

PUZON

PuzonJest zaliczany do grupy instrumentów dętych blaszanych. Korpus puzonu stanowią 3 blaszane rury w kształcie litery U zestawione równolegle i połączone tzn. suwakiem. Jego użycie umożliwia wydobywanie dźwięków o różnej wysokości. U wlotu instrumentu znajduje się duży metalowy lejkowaty ustnik, natomiast jego zakończenie stanowi owalna czara głosowa. W niektórych odmianach puzonów zastosowano dodatkową rurkę włączoną w obwód instrumentu i wyposażoną w wentyl, co umożliwiło znaczne poszerzenie skali dźwiękowej. Puzon jest jedynym instrumentem dętym, na którym jest możliwe płynne przechodzenie z dźwięku na dźwięk poprzez zastosowanie tzn. glissanda. Dla uzyskania specjalnego efektu brzmieniowego niekiedy stosuje się stożkowy tłumik umieszczany w czarze głosowej.

Prototypem puzonu jest starożytny instrument o nawie buccina, będący odmianą rogu pasterskiego używanego w Etrurii. Przejęty przez Rzymian znalazł zastosowanie głównie jako instrument wojskowy. Rura instrumentu stanowiła początkowo niepodzielną całość. Dopiero w XV wieku zastosowano w jego konstrukcji suwak. Począwszy od XVI wieku rozpoczęto budowę puzonów w 5 odmianach: sopranowej - rzadko używanej; altowej, tenorowej, basowej i kontrabasowej - zastąpionych w połowie XIX wieku odmianą barytonową, obecnie używaną. Istnieją także odmiany puzonu, w których suwak zastąpiono wentylami.

Puzon obecnie znalazł zastosowanie w orkiestrze symfonicznej, orkiestrach dętych, w muzyce kameralnej i jako instrument solowy. Rozległa skala dźwiękowa instrumentu oraz jego duże możliwości wykonawcze sprawiły, że już od samego początku znalazł się w kręgu zainteresowania wielu kompozytorów. Z biegiem lat doczekał się sporej literatury muzycznej, zarówno orkiestrowej jak i kameralnej. Na przełomie XIX i XX wieku wszedł na stałe w skład tradycyjnego zespołu jazzowego (dixielandowego), a później w skład big bandu i mniejszych formacji jazzowych. Występuje również w muzyce rozrywkowej i ludowej.



Źródło: You Tube