TRĄBKA 

   Należy do grupy instrumentów dętych blaszanych. Jej korpus stanowi  cylindryczna rurka metalowa zwinięta w kształt prostokąta, tworząca trzy pętle wyposażone w mechanizm wentyli regulujących przepływ powietrza wewnątrz instrumentu. Poprzez naciskanie wentyli i zmianę sposoby zadęcia możliwe jest wydobycie dźwięków o pełnej skali chromatycznej obejmującej około dwie i pół oktawy. Trąbka posiada metalowy ustnik i jest zakończona rozszerzoną czarą głosową. Barwa dźwięku trąbki jest metaliczna, łagodniejsza w dolnym rejestrze i znaczniej silniejsza i jaśniejsza w górnym.

   Prototypem trąbki była prosta rura z kości słoniowej lub bambusa, którą z czasem zastąpiono rurą metalową. Prymitywna trąbka o prostej metalowej rurze znana była na Wschodzie już w starożytności, jako instrument sygnałowo-fanfarowy. Do Europy dotarła w średniowieczu za sprawą wypraw krzyżowych i początkowo była instrumentem elitarnym, którego używanie należało do specjalnego przywileju. Dopiero w XVI wieku pojawiła się trąbka zwojowa o rurze zwiniętej w płaską pętlę. Początkowo zwoje  trąbki nie były ze sobą połączone. Wkrótce jednak między dwoma równoległymi rurami zwoju umieszczono drewniany klocek - w ten sposób powstał klasyczny typ trąbki naturalnej, z której wywodzi się obecnie stosowana trąbka fanfarowa. W wieku XVIII wykształcił się typ trąbki inwencyjnej, w której możliwe było przestrajanie instrumentu za pomocą suwaka - ruchomego kolanka jednej z wewnętrznych pętli. Pozwoliło to na znacznie szersze wykorzystanie instrumentu. W tym czasie trąbka straciła również swój elitarny charakter, wchodząc w skład orkiestr. Pełną skalę chromatyczną uzyskała dopiero w XIX wieku po zastosowaniu w jej konstrukcji 3 wentyli.

   Obecnie trąbka znalazła zastosowanie we wszystkich odmianach muzyki: symfonicznej, kameralnej, jazzowej, rozrywkowej, ludowej oraz jako instrument solowy.

                                                                                             opracowanie: mgr Władysław Chwin 

  więcej informacji