OBÓJ    

   Należy do grupy instrumentów dętych drewnianych stroikowych. Korpus oboju posiada kształt wąskiej rury (ok. 65 cm długości) nieznacznie rozszerzającej się ku dołowi z licznymi otworami oraz z owalną czarą głosową na jej końcu. U wlotu instrumentu osadzony jest podwójny stroik zbudowany z dwóch odpowiednio ze sobą połączonych blaszek trzciny, które grający pobudza do drgań strumieniem wdmuchiwanego powietrza. Zmiany wysokości dźwięku uzyskuje się za pomocą mechanizmu klapowego umieszczonego na korpusie instrumentu, który muzyk obsługuje palcami. Obój dysponuje pełną chromatyczną skalą dźwiękową od dźwięków niskich do bardzo wysokich. Charakteryzuje się dużą ruchliwością i bogactwem brzmienia. Jest instrumentem melodycznym wykorzystywanym głównie w muzyce symfonicznej i kameralnej oraz jako instrument solowy.

   Obój wykształcił się w połowie XVII wieku z szałamaji - dyszkantowej odmiany pomortu, instrumentu znanego już w średniowiecznej Francji. Interesujące walory brzmieniowe sprawiły, że obój szybko rozpowszechnił się w całej Europie. Liczne usprawnienia konstrukcyjne doprowadziły, że już od XIX wieku instrument posiada nowoczesny mechanizm klapowy umożliwiający wykonywanie utworów nawet o dużej skali trudności.

   Obój posiada kilka odmian, z których warto wymienić: zbudowany w XVIII wieku obój miłosny (oboe d'amore) o łagodnym brzmieniu i charakterystycznej gruszkowatej czarze głosowej; obój myśliwski (oboe da caccia) oraz obój altowy (rożek angielski) wykształcony w XVIII wieku z oboju myśliwskiego.

   Obój odegrał bardzo istotna rolę w muzyce barokowej i klasycznej, stając się swoistym ideałem brzmienia dla instrumentów dętych, zajmując trwałe miejsce w orkiestrze symfonicznej, pełniąc w niej rolę jednego z głównych instrumentów melodycznych. W okresie tym powstało wiele kompozycji koncertowych na obój solo z towarzyszeniem zespołów instrumentalnych. W latach późniejszych również nie słabnie zainteresowanie obojem, stąd literatura na ten instrument obejmuje wszystkie style i gatunki muzyczne, łącznie z muzyką współczesną.

                                                                                                   opracowanie: mgr Władysław Chwin 

   więcej informacji