Małgorzata Kamińska
Władysław Chwin

  PProces odradzania się życia kulturalnego w Trójmieście po zakończeniu działań wojennych rozpoczął się już w kwietniu 1945 roku. Bogate tradycje Polskiego Konserwatorium Muzycznego w Gdańsku w poważnym stopniu wpłynęły na tempo odnowy życia muzycznego miasta. W maju w alei lip wiodącej ze starego Gdańska do Wrzeszcza, pojawiły się afisze wzywające wszystkich artystów muzyków do rejestracji w Wydziale Kultury i Sztuki miasta Gdańska. Na apel odpowiedziało wielu muzyków-autochtonów oraz grupa artystów przybyłych z innych stron kraju. Byli wśród nich między innymi śpiewacy Opery Lwowskiej - Wanda Hendrich i Adam Ludwig, solistka Opery Warszawskiej - Barbara Iglikowska, pianista Stanisław Bielicki - uczeń Ignacego J.Paderewskiego, chórmistrz Polonii Gdańskiej - Tadeusz Tylewski, teoretyk muzyki - Wacław Kmicic-Mieleszyński i oboista Emilian Pardus. Ta grupa entuzjastów postanowiła w ekspresowym tempie uruchomić w Gdańsku szkołę muzyczną. Pierwszym zadaniem było znalezienie odpowiedniego lokalu na potrzeby szkoły. Wielce uciążliwe stały się starania o przydział kwaterunkowy, gdyż każdy ze wskazanych budynków był, zdaniem władz, zbyt obszerny na szkolne lokum.

    Równocześnie, a więc w maju 1945 roku, trwały prace nad uruchomieniem szkoły muzycznej w Gdańsku-Oliwie, które prowadził Tadeusz Kloś. W lipcu zaś, z inicjatywy Władysława Walentynowicza, powstał Gdański Instytut Muzyczny, skupiający muzyków tej miary, co Stefan Śledziński, Zbigniew Turski, Roman Heising czy Krystyna Jastrzębska. Jego siedziba - wbrew nazwie - mieściła się w Sopocie przy ulicy Obrońców Westerplatte nr 16. Wkrótce Instytut objął patronat nad nowopowstałymi szkołami muzycznymi w Gdańsku-Wrzeszczu i Gdańsku-Oliwie. Jesienią 1945 roku w Gdańsku-Wrzeszczu rozpoczęto kształcenie muzyczne w kilku pokoikach na zaciekającym poddaszu budynku przy ówczesnej Hindenburgallee 33 (obecnie Aleja Zwycięstwa 33 - zdjęcie obok).

W tymże roku obie szkoły otrzymały obszerny lokal w Gdańsku-Wrzeszczu przy Alei Rokossowskiego nr 48 (obecnie Aleja Zwycięstwa 48 - zdjęcie powyżej).Dyrektorem Miejskiej Niższej Szkoły Muzycznej została Krystyna Jastrzębska, zaś Miejskiej Średniej Szkoły Muzycznej - Roman Kuklewicz. Wspólną administracją obu szkół kierował z dużym zaangażowaniem Emilian Pardus. W tym też czasie oliwska placówka muzyczna stała się filią szkoły niższej.
    Nowy budynek nie rozwiązał trudności lokalowych szkół. Była to ocalała z pożogi wojennej willa z poddaszem, bez większej sali nadającej się na cele koncertowe. Toteż przy wszelkich uroczystościach szkoły korzystały z sal wypożyczonych. Ponadto w 1947 roku dyrektor Emilian Pardus (na zdjęciu) "przygarnął" do istniejącej wspólnoty nowo powstałą placówkę - Szkołę Umuzykalniającą, której inicjatorką, a następnie dyrektorem była Antonina Grądkowska. Szkoła ta liczyła ok. 70 uczniów w wieku od 7 do 40 lat i była pomyślana dla dzieci (dział dziecięcy) oraz dla młodzieży i dorosłych o przekroczonym wieku szkolnym. Tak więc w tym czasie w jednym budynku mieściły się trzy szkoły, a na dodatek część pomieszczeń zajmowali prywatni lokatorzy - państwo Irena i Antoni Szarlińscy, którzy od 1947 roku na bardzo wiele lat związali się ze szkołą. Pan Antoni był woźnym, palaczem, dozorcą, konserwatorem i portierem, czyli faktycznym gospodarzem budynku. Jego nienaganne maniery, takt i ogromna kultura osobista wystawiały szkole doskonałą wizytówkę już od progu. Pomimo usilnych starań i wielu pomysłów organizacyjnych w budynku było ciasno.
Warunki lokalowe stały się troską kolejnych dyrektorów: Tadeusza Tylewskiego (na zdjęciu) i Zofii Cerańskiej-Rajnsz - w szkole niższej oraz Emiliana Pardusa - w szkole średniej. Dyrektorzy zasypywali władze niezliczoną ilością petycji o przydział dodatkowego budynku na muzyczną edukację.
    Z dniem 1 maja 1948 roku szkoły niższa i średnia zostały upaństwowione, co zapewniało im fundusze na większą liczbę etatów. Jesienią tego roku Szkoła Umuzykalniająca została przeniesiona do Gdańska-Oruni, korzystając z wypożyczanych klas w Szkole Podstawowej Nr 9 przy ul.Młyńskiej 58.
    Przy Alei Rokossowskiego 48 (na zdjęciu) pierwsze powojenne roczniki w przyspieszonym tempie kończyły naukę. W tymże roku 1948 klasę śpiewu solowego ukończyła Maria Fołtyn, a w dwa lata później klasę organów - Augustyn Bloch. Do roku 1950 absolwentami szkół byli przeważnie wokaliści i pianiści. Po upaństwowieniu, wraz z większym naborem uczniów, wprowadzono szerszą niż dotąd specjalizację. W szkole niższej naukę prowadzono systemem siedmioletnim w dziale dziecięcym, a w szkole średniej obowiązywał pięcioletni cykl nauczania. Rok 1950 przyniósł reorganizację szkół muzycznych w całym kraju, dzieląc je na zawodowe i przysposobienia zawodowego. W ten sposób szkoła niższa przyjęła nazwę Państwowej Szkoły Muzycznej (Oruńska Szkoła Umuzykalniająca została jej filią, podobnie jak uprzednio szkoła w Gdańsku-Oliwie), a szkoła średnia - jako placówka kształcenia zawodowego - została Państwową Średnią Szkołą Muzyczną.

    Rozpoczęły się energiczne zabiegi dyrektora Zagórskiego o wykwaterowanie prywatnych lokatorów, zamieszkujących w budynku szkolnym. Zyskano tym sposobem kilka dodatkowych klas, które - po remoncie - zostały włączone do eksploatacji. W 1954 roku - w myśl zarządzenia Ministra Kultury i Sztuki - nastąpiło usamodzielnienie się filii szkoły w Gdańsku-Oruni, której 19 października tego roku przydzielono lokal przy ulicy Gościnnej 4. W związku z tym szkoły otrzymały nowe nazwy: szkoła w Gdańsku-Wrzeszczu - Państwowej Szkoły Muzycznej nr 1, a szkoła oruńska - Państwowej Szkoły Muzycznej nr 2.

    Począwszy od lat pięćdziesiątych zakres specjalizacji w "jedynce" powoli się rozszerzał. Początkowy układ, ze zdecydowaną większością uczniów klas fortepianu, podyktowany był dominacją ilościową  zgłoszeń "na pianino", a także dużą grupą pedagogów-pianistów. Ponadto brakowało funduszy na zakup innych instrumentów, a kilka pianin przydzieliła szkole Komisja Specjalna do Spraw Instrumentów Poniemieckich. Z biegiem lat wzrastała ilość chętnych do nauki na skrzypcach, a z chwilą wprowadzenia działu młodzieżowego (w roku szkolnym 1955/1956) słychać było w szkole również dźwięki altówki, wiolonczeli, klarnetu i akordeonu. Szkoła nie posiadała własnego akordeonu, toteż w tamtych latach istniała konieczność posiadania i przynoszenia na lekcje przez uczniów własnych instrumentów, co było utrudnieniem powodującym niekiedy dużą absencję. Wkrótce, poprzez zakup szkolnego akordeonu, problem ten został rozwiązany. Dalsze poszerzanie prowadzonych specjalizacji instrumentalnych nastąpiło pod koniec lat pięćdziesiątych, kiedy to otwarto klasy kontrabasu, trąbki, rogu oraz puzonu. W 1965 roku - ku wielkiemu zadowoleniu młodzieży - rozpoczęto naukę gry na saksofonie.

Równolegle z rozwojem muzycznym szkoły następowały i inne zmiany. Po 1956 zmieniono nazwę ulicy, przy której mieściła się szkoła, na Aleję Zwycięstwa. Drobnymi kroczkami zmierzano do poprawy warunków bytowych. Dzięki przybudówce szkoła uzyskała aulę,  nazywaną – szumnie i wzniośle – salą koncertową. W 1966 roku z klas znikły piece, albowiem zainstalowano centralne ogrzewanie. Na ścianach pojawiły się dźwiękochłonne płyty. Gdzie to było możliwe - likwidowano klasy przejściowe. Stefan Zagórski z konsekwencją i uporem pracował nad adaptacją budynku, przy wielkim wsparciu i zaangażowaniu rodziców. Dość wcześnie, bo w roku szkolnym 1952/53, rozpoczęły działalność dwie komisje przedmiotowe – pianistów i skrzypków. Ta druga z chwilą utworzenia klas altówki i wiolonczeli – stała się samodzielną sekcją smyczkową. Sekcja fortepianu od początku rozwijała ożywioną działalność. Pierwszym opiekunem sekcji była Anna Trzemeska, absolwentka konserwatoriów w Warszawie i Petersburgu, pracująca w szkole od 1946 roku. Dydaktyka była jej autentycznym powołaniem i misją. Pod jej opiekuńczymi skrzydłami rozwijały swoje pedagogiczne talenty: Janina Guniak, Stefania Gorlikowska, Józefina Żarnecka, Danuta Malinowska, Celina Markowska i wiele innych. Kronika szkolna z pierwszego dziesięciolecia szkoły odnotowuje wiele koncertów klasowych i szkolnych, akademii i wieczornic organizowanych z różnych okazji, gdzie wykonawcami byli głównie uczniowie klas fortepianu.

W latach pięćdziesiątych pracowało w szkole wielu wybitnych skrzypków. Już od 1952 r. Oskar Ruppel – skrzypek, wykształcony w Brukseli oraz Cecylia Dąbrowska - absolwentka konserwatorium w Toruniu, która dała dobre podstawy wielu przyszłym wiolinistom. Wybitną indywidualnością tego okresu był Ludwik Gbiorczyk, stosujący - co prawda  - kontrowersyjne metody nauczania, lecz  osiągający doskonałe wyniki. Pod jego kierunkiem stawiał pierwsze kroki na drodze do wielkiej kariery Konstanty Andrzej Kulka (na zdjęciu). Przez dwa lata klasę skrzypiec prowadził Stefan Herman, tu rozpoczynała pracę ceniona nauczycielka skrzypiec Bogumiła Nowak, a w 1958 roku dołączył do sekcji młody muzyk filharmonii Michał Mieńko.
    Panująca w szkole serdeczna atmosfera w połączeniu z rzetelną pracą sprzyjały sukcesom uczniów na różnego typu festiwalach i przesłuchaniach. W ramach  wymiany między szkołami muzycznymi uczniowie występowali w regionie kaszubskim (Kartuzy, Kościerzyna) oraz w Poznaniu i Słupsku. Nieco później w kwietniu 1967 roku i w lipcu 1968 roku – w ramach wymiany międzynarodowej, szkoła szczyciła się swoimi wychowankami w Debreczynie i Szegedzie na Węgrzech. Niejednokrotnie nauczyciele prezentowali swoje umiejętności w koncertach pedagogów. Szczególnie starannie przygotowano koncerty jubileuszowe w wykonaniu uczniów, absolwentów i pedagogów w ramach obchodów 10-lecia i 25-lecia istnienia szkoły. Jubileusz ćwierćwiecza połączony był z nadaniem Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia imienia wybitnej skrzypaczki i kompozytorki – Grażyny Bacewicz.
   W tym czasie dyrektorem został Edwin Rymarz (na zdjęciu), któremu powierzono tę funkcję w 1969 roku, po przejściu  Stefana Zagórskiego na emeryturę. Nowy dyrektor zadbał o właściwe wykształcenie kadry pedagogicznej. Za jego niespełna 4-letniej kadencji grono nauczycielskie wyraźnie odmłodziło się w związku z zatrudnieniem nowych pedagogów, w większości absolwentów gdańskiej uczelni muzycznej. W 1970 roku powstała w szkole klasa oboju, a po dwóch latach - zgodnie z wielkim zainteresowaniem kandydatów – klasa fletu. Mnogość instrumentów dętych wpłynęła na powołanie w szkole nowej sekcji przedmiotowej, do której dołączono klasy akordeonu. Sekcją instrumentów dętych kierował Tadeusz  Kamiński, wychowawca wielu wspaniale zapowiadających się klarnecistów. Sekcję fortepianu prowadziła wówczas Jadwiga Szpakowska-Turzańska, a po jej przejściu do Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia, kierownikiem sekcji fortepianu została Zofia Jasyk-Kural, pełniąc tę funkcję nieprzerwanie do roku 2002. Sekcja smyczkowa pracowała pod kierunkiem skrzypka i kameralisty Bogusława Stolarskiego, niestrudzonego działacza społecznego i świetnego organizatora, później wieloletniego dyrektora elbląskiej szkoły muzycznej.

    Lata siedemdziesiąte to okres wspólnych wyjazdów uczniów i pedagogów na Konkursy Chopinowskie, festiwale Pianistyki Polskiej w Słupsku czy na "Warszawską Jesień". Byli uczniowie z pewnością mile wspominają zimowisko w Sulęczynie oraz obóz letni w Smętowie, zorganizowane w 1972 roku przez dyrektora Edwina Rymarza. Młodzież pod troskliwą opieką Mirosławy Zapalskiej brała wielokrotnie udział w różnego rodzaju zlotach i rajdach turystycznych. Nauczyciele sekcji instrumentów dętych wraz z uczniami odwiedzali w jesienne niedziele miejsca martyrologii z okresu II wojny światowej w naszym regionie. Poprzez te formy działań pozalekcyjnych środowisko pedagogów i uczniów integrowało się niezwykle silnie.

    Baza lokalowa szkoły przechodziła kolejne procesy pielęgnacyjno-kosmetyczne, a starania o nowy lokal kontynuował Ryszard Cabaj (na zdjęciu) - wywodzący się z grona pedagogicznego szkoły, który objął funkcję dyrektora w połowie roku szkolnego 1972/1973 w związku z powołaniem Edwina Rymarza na stanowisko wizytatora Wydziału Kultury w Gdańsku. I tym razem sprawa budynku została podjęta, jako najważniejsza. Wytrwałe zabiegi nowego dyrektora, jak również osobiste poparcie sprawy przez Tadeusza Fiszbacha - ówczesnego I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku, doprowadziły w 1977 roku do przydzielenia szkole obiektu w Gdańsku-Wrzeszczu przy ulicy Marchlewskiego nr 16 b.
Opuszczony przez szkołę zawodową budynek wymagał gruntownego remontu i szczególnego przystosowania do potrzeb szkoły artystycznej, miedzy innymi nie było w nim sali koncertowej. Jednakże wkrótce  przeniesiono tam zajęcia teorii działu młodzieżowego, lekcje instrumentów dętych oraz niedawno otwartej klasy gitary. Rozładowało to w dużym stopniu ciasnotę panującą  w szkole macierzystej, ale stało się też wielce uciążliwe dla pedagogów i uczniów, którzy musieli nieustannie pokonywać znaczną odległość dzielącą oba budynki. Szanse na adaptację nowego obiektu rosły, ale brak pieniędzy opóźniał jej realizację. 
    Odwrotnie proporcjonalnie do warunków bytowych i jak gdyby na przekór wszelkim trudnościom rósł poziom artystyczny szkoły. O uczniach sekcji fortepianu słychać już było nie tylko w regionie. Nowa Sól, Stalowa Wola, Olsztyn, Gorzów Wielkopolski to miasta, w których organizowano wówczas Ogólnopolskie Konkursy Pianistyczne dla szkół muzycznych I stopnia i skąd uczniowie Zofii Jasyk-Kural, Barbary Kuc czy Barbary Podciborskiej przywozili nagrody bądź wyróżnienia. Skrzypkowie klas Cecylii Dąbrowskiej, Michała Mieńko i Joanny Tylewskiej (w latach 1986 - 1992 - kierownika sekcji instrumentów smyczkowych) oraz kontrabasiści, kształceni przez Stanisława Rośka prezentowali zawsze wysoki poziom na przesłuchaniach i festiwalach okręgowych. Klarneciści z klasy Tadeusza Kamińskiego byli laureatami w dziesięciu Konkursach Młodego Muzyka w Szczecinku. Również  akordeoniści zajmowali czołowe miejsca w konkursach ogólnopolskich i wojewódzkich, doskonałe wyniki osiągnęła młoda klasa fletu. W kolejnych, organizowanych w Gdańsku od 1970 roku, Festiwalach Muzyki Rosyjskiej i Radzieckiej – uczniowie wszystkich specjalności zajmowali wysokie lokaty.

Podbudową i wsparciem kształcenia instrumentalnego była nauka przedmiotów teoretycznych, których siatka godzin i nazewnictwo ulegały wielu zmianom. Nie wolno zapomnieć jednak pierwszych pedagogów przedmiotów ogólnomuzycznych – Romana Kuklewicza, Danuty Dziedzic, Stefana Zagórskiego i Ambrożego Marcińca. Zespoły kameralne, chór, orkiestra uczyły najmłodszych wykonawców trudniej sztuki współdziałania i odpowiedzialności  za interpretację dzieła muzycznego.
    Pomocą w pracy dydaktycznej była biblioteka szkolna, początkowo zajmująca jedną szafę w sekretariacie i prowadzona była przez Marię Weideman - sekretarza szkoły. Z czasem księgozbiór rozrósł się do kilku szaf, a biblioteka znalazła nowe lokum na wyższym piętrze. Jednocześnie pracę bibliotekarza zaczęto powierzać nauczycielom w ramach uzupełniania etatów. Zbiory biblioteczne – głównie materiały nutowe - szybko wzbogacały się, zapewniając uczniom różnorodność repertuarową.

   Istotnym oparciem dla funkcjonowania szkoły byli – od początku jej istnienia – rodzice. Zawsze znalazła się grupka społeczników, którzy zrzeszeni w Komitecie Rodzicielskim, nieśli szkole pomoc finansową i organizacyjną. Szczególnie zasłużeni z nich to Bonawentura Gotartowski i Damian Ostrowski, których społecznikowska pasja udzielała się wszystkim.
 

  Przy ulicy Partyzantów













 

      I znowu  razem…

W ten sposób rozpoczął się rok szkolny 1987/88 , który w sposób szczególny zapisał się w historii szkół. Nieustające zabiegi dyrektora Józefa Madanowskiego doprowadziły do ukończenia prac adaptacyjnych w budynku przy ulicy Marchlewskiego 16B, który z dniem 15 października 1987 roku stał się główną siedzibą Zespołu Szkół Muzycznych w Gdańsku-Wrzeszczu.

Nowy budynek zajęła szkoła muzyczna I stopnia oraz przeniesiono doń zajęcia teorii muzyki szkoły II stopnia. Oprócz odpowiednich sal lekcyjnych, sali koncertowej i przestronnych holi, w nowym budynku znalazła właściwe warunki pracy administracja szkolna. Na najniższej kondygnacji zlokalizowano szatnię, świetlicę, magazyn instrumentów i pomocy szkolnych oraz bibliotekę z niewielką czytelnią.

W budynku przy ulicy Partyzantów 7 nadal prowadzone były zajęcia indywidualne oraz zespołowe szkoły muzycznej II stopnia. Niewielka odległość, dzieląca oba obiekty, sprzyjała sukcesywnemu powrotowi szkół do wspólnego pnia...

Wiosną 1996 roku wyjechała do Szwecji na zaproszenie Kristianstads Kommun Musikskolan grupa uczniów i nauczycieli naszej szkoły. W programie pobytu w Kristianstad znalazły się koncerty w wykonaniu uczniów oraz ciekawy program turystyczny. Ciepłe przyjęcie oraz niezapomniane wrażenia z podróży morskiej głęboko zapadły w pamięci.
     W 1996 roku przypadły obchody jubileuszowe 50-lecia Zespołu Szkół Muzycznych, których głównym punktem był galowy koncert w sali Państwowej Opery Bałtyckiej w Gdańsku. Na jego program złożyły się dwa wielkie dzieła: Msza C-dur KV 317 „Koronacyjna” W.A. Mozarta oraz Koncert fortepianowy e-moll op.11 F.Chopina. Solistami byli absolwenci szkoły II st.: Ewa Pobłocka – fortepian oraz Anna Śmiech, Agata Bieńkowska, Ryszard Minkiewicz i Marek Dąbrowski – śpiew. Za pulpitem dyrygenckim stanęli Maciej Figas i Jan Łukaszewski – również nasi absolwenci. Partię orkiestrową wykonała „Orkiestra Jubileuszowa” powołana specjalnie na tę okoliczność, a złożona z absolwentów i sympatyków szkoły. Partię chóralną wykonał znakomity gdański zespół Schola Cantorum Gedanensis, w którego składzie znaleźli się również absolwenci obu szkół Zespołu. W uroczystościach jubileuszowych, obok przedstawicieli władz, uczestniczyła delegacja z zaprzyjaźnionej Szkoły Muzyki i Tańca z Tilburga w Holandii na czele z jej dyrektorem B.van Hereveldem.

W atrakcyjny sposób do obchodów jubileuszowych włączyli się absolwenci naszej szkoły, którzy swoje kariery muzyczne związali z jazzem. Z ich inicjatywy odbył się 16 października 1996r.  na scenie Państwowej Opery Bałtyckiej w Gdańsku koncert o nazwie „Jubileusz na jazzowo”. Licznie zgromadzona publiczność miała okazję podziwiać Jerzego Główczewskiego - saksofon, Emila Kowalskiego - klarnet, Adama Wendta - saksofon, Mariusza Bogdanowicza - kontrabas, Adama Czerwińskiego – perkusja, Janusza „Macka” Mackiewicza - kontrabas, Wojciecha Staroniewicza – saksofon, Cezarego Paciorka – fortepian (akordeon) oraz Macieja Sikałę – saksofon, muzyków zaliczanych do czołówki polskiej sceny jazzowej. Za pulpitem dyrygenckim stanął Jan Konop, a całość poprowadził Jerzy Partyka.
    Dzięki wielkim zdolnościom organizacyjnym oraz zaangażowaniu Józefy Siudaczyńskiej-Babicz obchody jubileuszowe zakończył uroczysty zjazd absolwentów.

W środowisku muzycznym wysoką rangą artystyczną cieszą koncerty pod nazwą „Młode Talenty Trójmiejskich Szkół Muzycznych” organizowane corocznie przez Polską Filharmonię Bałtycką w Gdańsku. Pomysłodawcą i inicjatorem tych koncertów jest Roman Perucki – nasz absolwent (organy w klasie Anny Grzywacz), wieloletni dyrektor PFB i profesor Akademii Muzycznej w Gdańsku. Koncerty, odbywające się początkowo w sali „Auditorium Novum” Politechniki Gdańskiej, znalazły stałe miejsce w sali kameralnej PFB na wyspie Ołowianka.
    Godnymi odnotowania są również występy uczniów w koncertach z cyklu „Oliwskie Koncerty Kameralne” w sali muzycznej Pałacu Opatów w Gdańsku-Oliwie oraz w „Czwartkowych Wieczorach Muzycznych” w Dworku Sierakowskich w Sopocie. Szczególnym wyróżnieniem było zaproszenie orkiestry symfonicznej szkoły muzycznej II st. do występu podczas uroczystości finałowej Ogólnopolskiego Konkursu „Odysei Umysłu” w Teatrze Muzycznym w Gdyni, gdzie zespół pod dyrekcją Grzegorza Sutta przedstawił efektowną wiązankę tematów z opery George`a Gershwina „Porgy and Bess”.

W ramach obchodów rocznicowych, przy dużym wkładzie pracy Lidii Turskiej – kierownika sekcji teorii w szkole I st., zorganizowano konkurs wiedzy o życiu i twórczości Grażyny Bacewicz oraz wystawę prac plastycznych o tematyce muzycznej. Nad całością obchodów z właściwą sobie starannością czuwała wicedyrektor szkoły muzycznej I st. Barbara Kuc.
   Z dniem 1 września 2001r. stanowisko wicedyrektora ZSM do spraw szkoły muzycznej I st. objął Leszek Kaufman – kontrabasista, absolwent obu szkół Zespołu i wieloletni kierownik sekcji instrumentów smyczkowych w szkole I st., zastępując Barbarę Kuc, pełniącą tę funkcję przez 13 lat.

Z nieskrywaną dumą szkoła II st. w kwietniu 2002r. gościła w swoich murach wybitnego pianistę Stanisława Deję – absolwenta szkoły, znakomitego interpretatora muzyki Mozarta i Chopina, na stałe mieszkającego i koncertującego w Niemczech. Artysta dla licznie zgromadzonej publiczności dał wspaniały recital. Godnym odnotowania jest również występ Waldemara Wojtala – pianisty, absolwenta naszej szkoły, wieloletniego rektora i profesora Akademii Muzycznej w Gdańsku, w koncercie charytatywnym zorganizowanym dla jednej z uczennic szkoły I stopnia, która uległa nieszczęśliwemu wypadkowi, a zgromadzone fundusze pomogły jej w niezbędnej rehabilitacji. Imprezie towarzyszyła wystawa prac plastycznych oraz ich aukcja, prowadzona ze znawstwem przez Ryszarda Popowskiego. Inicjatorką całości była Marzena Łubkowska-Jocz.

Do wyjątkowych wydarzeń muzycznych należy zaliczyć koncert pod nazwą „Zespół Szkół Muzycznych w Gdańsku-Wrzeszczu wita Unię Europejską”, który odbył się 30 kwietnia 2004r., w przeddzień przystąpienia Polski do tej wspólnoty. Honorowymi gośćmi koncertu byli: Ryszard Mikliński - podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury, Franciszek Potulski – sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej i Sportu, przedstawiciele władz lokalnych, wizytator Centrum Edukacji Artystycznej oraz grupa nauczycieli i uczniów z Kippenberg Gymnasium z Bremy.