ALTÓWKA 

   Instrument z grupy strunowych smyczkowych; należy do rodziny skrzypiec, stanowiąc ich odmianę altową. Altówka budową przypomina skrzypce, lecz jest od nich nieco większa. Podobnie jak skrzypce posiada cztery różnej grubości struny, strojone w kwintach, rozpięte nad szyjką (zwaną gryfem) zakończoną ślimakowatą główką z mechanizmem kołkowym służącym do naciągania strun. Dźwięk na altówce wydobywa się smyczkiem lub poprzez szarpanie strun palcami, niekiedy również uderzając w nie odwrotną stroną smyczka. Dla uzyskania szczególnych efektów brzmieniowych na struny zakłada się specjalny tłumik lub stosuje tzn. technikę flażoletową, umożliwiającą wydobywanie wysokich dźwięków przypominających barwą delikatne brzmienie fletu. Stosowana jest wibracja dźwięku, tremolo i technika dwudźwięków. Altówka posiada te same możliwości techniczne co skrzypce, ustępując im jedynie ruchliwością.

  Wiemy, że altówka wykształciła się z altowej violi da braccio, jednak dokładna data jej powstania nie została dotychczas ustalona. Najstarszy egzemplarz instrumentu pochodzi z 1580 roku. Początkowo altówka pełniła wyłącznie rolę instrumentu zespołowego realizującego partię akompaniamentu; od XVIII wieku stanowi stały składnik smyczkowych zespołów kameralnych (np. kwartetu smyczkowego) oraz orkiestry symfonicznej; w XIX wieku została szerzej wykorzystana jako instrument solowy.

  Z czasem altówka doczekała się rozległej literatury muzycznej obejmującej muzykę wszystkich gatunków i stylów. Obecnie jest wykorzystywana głównie w orkiestrze symfonicznej, stanowiąc jej nierozłączny składnik, a także w muzyce kameralnej oraz jako instrument solowy.

  opracowanie: mgr Władysław Chwin

  więcej informacji