KONTRABAS
    Jest największym przedstawicielem instrumentów smyczkowych. Kształtem przypomina skrzypce, jednak jego duże pudło rezonansowe znacznie zwęża się w górnej części, bezpośrednio przechodząc w krótką szyjkę zakończoną charakterystycznym ślimakiem. W odróżnieniu do skrzypiec, regulacja naciągu strun odbywa się za pomocą metalowych kluczy umieszczonych na ślimaku. W czasie gry instrument znajduje się w pozycji pionowej i jest oparty o podłogę na krótkiej metalowej nóżce. Kontrabas występuje w kilku odmianach, które różnią się od siebie strojem i liczbą strun (od trzech do pięciu). Najbardziej rozpowszechnioną odmianą jest kontrabas 4-strunowy, strojony w kwartach.

    Dźwięk na kontrabasie wydobywa się smyczkiem lub poprzez szarpanie strun palcami, niekiedy również uderzając w nie odwrotną stroną smyczka. Dla uzyskania szczególnych efektów brzmieniowych stosuje się tzn. technikę flażoletową, umożliwiającą wydobywanie wysokich dźwięków przypominających barwą delikatne brzmienie fletu. Stosowana jest wibracja dźwięku, tremolo i technika dwudźwięków.

    Kontrabas wykształcił się z kontrabasowej violi da gamba, instrumentu popularnego w Europie już w średniowieczu. W XVII i XVIII wieku w instrumencie zastosowano podstrunnicę pozbawioną progów oraz ograniczono liczbę strun do czterech. Ta forma instrumentu przetrwała do naszych czasów.

    Kontrabas jest głównie instrumentem orkiestrowym realizującym najniższe partie basowe. Jednak wielu muzyków i kompozytorów dostrzegło jego duże możliwości wykonawcze, dlatego z biegiem lat doczekał się sporej literatury w muzyce kameralnej jak i solowej. Jest nieodłącznym składnikiem klasycznych zespołów jazzowych oraz występuje w muzyce rozrywkowej i ludowej.