FAGOT
   Jest zaliczany do grupy instrumentów dętych drewnianych stroikowych. Korpus fagotu jest zbudowany z dwóch różnej długości rur drewnianych o łącznej długości przekraczającej 2 metry, połączonych ze sobą u dołu metalowym kolankiem. Dłuższa rura zakończona jest niewielką czarą głosową; z krótszej, u jej szczytu, wystaje wąska esowato wygięta metalowa rurka, do której umocowany jest stroik. Fagot wyposażony jest w mechanizm klapowy, umożliwiający grającemu zamykanie lub otwierania licznych otworów bocznych znajdujących się w korpusie instrumentu, dzięki czemu możliwe jest wykonywanie dźwięków o rozległej skali. Brzmienie fagotu zależy od wysokości wykonywanych dźwięków: niskie są wyraziste i donośne, średnie - ciemne i nieco matowe, wysokie - miękkie i mało donośne. Basową odmianą fagotu jest kontrafagot.

   Prototypem fagotu jest dulcian - instrument dęty drewniany niezwykle popularny w Europie w okresie baroku i renesansu, wykorzystywany do wzmacniania basowych głosów chóralnych; w Polsce występujący pod nazwą sztort. Ulepszona XVII-wieczna odmiana tego instrumentu uważana jest za bezpośrednią poprzedniczkę współczesnego fagotu, któremu ostateczną postać nadali konstruktorzy francuscy i niemieccy w I połowie XIX wieku.

   Już od XVI wieku fagot jest używany głównie jako instrument zespołowy, a od XVIII wieku również jako instrument solowy. Zajmuje ważne miejsce w orkiestrze symfonicznej oraz w muzyce kameralnej, zarówno ze względu na szeroką skalę dźwiękową jak i charakterystyczne brzmienie. Instrument doczekał się rozległej literatury muzycznej.